Artykuły

Branle należą do najprostszych tańców dawnych. Od nich zazwyczaj zaczynamy naukę tańców średniowiecznych i renesansowych. Większość branli tańczy się w kole ale nie wszystkie. Niektóre tańczy się w linii, a niektóre można i tak, i tak. Charakterystyczne jest ustawienie tancerzy: na przemian; kobiety- mężczyźni,. Nazwa tańca "branle" pochodzi od francuskiego słowa oznaczającego ruch od boku do boku.

Od połowy XV wieku Italia, pomimo że była podzielona na wiele niezależnych państewek, każda ze swoją własną formą rządów (od królestwa do republiki), była centrum europejskiego renesansu, gdzie tworzyli najwięksi artyści i uczeni. I właśnie XV-wieczna Italia dała nam najwcześniejsze znane rozprawy na temat sztuki tańca.

Choć traktat Nobilta di dame Fabritio Caroso (1600, 1605) opisujący tańce włoskiego renesansu został przetłumaczony i ponownie wydany jeszcze w 1630 roku, już na początku XVII wieku pojawił się nowy styl tańca. Opublikowana we Francji w 1623 roku Apologie de la danse autorstwa de Lauze odnotowuje zmiany w technice tańca, takie jak pięć pozycji stóp, obrót z biodra a także plie i eleve (zaakcentowane obniżenie i podniesienie ciała)- dwa kluczowe komponenty techniki tańca barokowego